Η αγάπη μου για τα αστυνομικά είναι γνωστή.

Ότι τον τελευταίο χρόνο το έχω ρίξει στα Ελληνικά βιβλία και αυτό είναι γνωστό.

Ότι το Λέμον Πάι είναι ένα από τα καλύτερα ελληνικά αστυνομικά που έχω διαβάσει, το μαθαίνεις σήμερα!

Οπισθόφυλλο

Η κυρία µπήκε στο γραφείο µου στις 26 Μαρτίου, ώρα 9:13. Κάθισε στην πολυθρόνα απέναντί µου, άναψε τσιγάρο, έσκυψε προς το µέρος µου και είπε: «Νοµίζω πως κάποιος µε παρακολουθεί».

Τώρα θυµάµαι ακριβώς όσα συντελέστηκαν εκείνο το βράδυ. Όταν έσκυψε προς το µέρος µου, το µόνο που πρόσεξα ήταν το περίτεχνο ντεκολτέ της. Έµεινα για λίγο άφωνος. Συνειρµικά, έφερα στον νου µου την κλασική σκηνή του «Love Happy», µε τη µοιραία Μέριλιν να περπατά λικνιστά µπροστά από τα γουρλωµένα µάτια του Γκράουτσο Μάρξ και να του µιλά µε την παθιάρική της φωνή: «Θέλω να µε βοηθήσεις… Νοµίζω πως κάποιοι µε ακολουθούν…» «Αλήθεια;» της απαντά γοητευµένος εκείνος, «δεν µπορώ να καταλάβω γιατί».

Το τελευταίο εικοσιτετράωρο, η ίδια πελάτισσα τηλεφώνησε και µου ζήτησε τροµοκρατηµένη να την επισκεφτώ στο διαµέρισµά της, στο Κολωνάκι. Κάτι κακό τής είχε συµβεί, µου είπε. Έπρεπε λοιπόν να πάω. Για να διαπιστώσω τελικά πως το διαµέρισµα ήταν προφανώς ακατοίκητο, για όσο διάστηµα τουλάχιστον µαρτυρούσε η σκόνη στην πόρτα της. Ή µήπως της είχε ήδη συµβεί αυτό το κακό για το οποίο µε είχε προειδοποιήσει;

Η φωτογραφία μας ανήκει και δημοσιεύθηκε αρχικά στο λογαριασμό μας στο Instagram

Η άποψή μου

Το πρώτο που θέλω να αναφέρω γι’ αυτό το βιβλίο είναι η εξαιρετικά καλή γραφή του. Η Κωνσταντίνα Μόσχου, έχοντας μεγάλη εμπειρία στο χώρο του βιβλίου αλλά και γενικά στον έντυπο τύπο -το οποίο θεωρώ παίζει βασικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας ήδη σωστής χρήσης της γλώσσας-, με κέρδισε από την αρχή λόγω της ωραίας και στρωτής γραφής της. Μας παρουσιάζει ένα βιβλίο που ο συνδυασμός της φρεσκάδας στο λόγο και της συγγραφικής ωριμότητας είναι απόλυτα ισορροπημένος. Ο αναγνώστης δεν κουράζεται καθόλου και η ροή του είναι όπως χρειάζεται για να σε κρατήσει και να μην θες να το αφήσεις από τα χέρια σου.

Οι χαρακτήρες που μας δείχνει είναι αρκετά ολοκληρωμένοι, με ωραίες προσωπικότητες και αληθοφανέστατους διαλόγους μεταξύ τους. Σου δημιουργεί μια αίσθηση σαν να ξέρεις κάποιους από αυτούς από καιρό με πρώτο και καλύτερο τον Στάθη Παντελιά.

Ο Παντελιάς είναι ιδιωτικός ντετέκτιβ και ο αφηγητής της ιστορίας -αφού έχουμε πρωτοπρόσωπη αφήγηση- ο οποίος είναι ένας εξαιρετικός ερευνητής και πολύτιμος εξωτερικός συνεργάτης της αστυνομίας. Αδύνατο να μην τον συμπαθήσεις και να μη θες να τον βοηθήσεις.

Όσο για την ιστορία, μπορώ να πω ότι σου κεντρίζει το ενδιαφέρον αφού διαβάσεις λίγες σελίδες, προκαλώντας σε μετά να το διαβάζεις απνευστί.  Δεν πρόκειται για την “κλασική” ιστορία με την ανακάλυψη ενός πτώματος που χρειάζεται να βρουν το δολοφόνο του αλλά ξεκινάει με μια ωραία και μοιραία γυναίκα που νιώθει ότι την απειλούν. Το εάν θα υπάρξουν και πτώματα στην πορεία θα το ανακαλύψεις εσύ…

Συμπέρασμα

Κατατάσσω το Λέμον Πάι στα πιο καλογραμμένα βιβλία που διάβασα φέτος. Επίσης αρχίζω να καταλαβαίνω ότι έχω μια αδυναμία στους ιδιωτικούς ντετέκτιβ οπότε θα ήθελα να δω μια συνέχεια στο βιβλίο ώστε να μάθω και άλλα. Totally worth reading it!

Μini ανάκριση συγγραφέα

Περισσότερες κριτικές – σχόλια

Περισσότερες βιβλιοπροτάσεις

2 ΣΧΟΛΙΑ

Απάντηση