Γιατί δε διαβάζουν τα παιδιά εξωσχολικά/λογοτεχνικά βιβλία;

0
173

Γιατί δε διαβάζουν τα παιδιά εξωσχολικά/λογοτεχνικά βιβλία;

Γιατί δε διαβάζουν τα παιδιά εξωσχολικά/λογοτεχνικά βιβλία;

Πολύ συχνά ακούς σε συζητήσεις γονιών την απορία: Γιατί δε διαβάζουν τα παιδιά εξωσχολικά/λογοτεχνικά βιβλία; Λοιπόν, θα σας πω μια προσωπική μου εμπειρία.

Αχ, θέλω να έρθει το Πάσχα… Οι διακοπές…
-Και τι θα κάνεις στις διακοπές;
-Μμμ.. Θα κάθομαι, θα παίζω παιχνίδια στον υπολογιστή, θα ακούω μουσική. Α, και εάν με αφήσουν οι γονείς μου θα πάω και καμιά βόλτα.
-Α, ωραία! Βιβλία διαβάζεις;
-Βιβλία;;;
-Γελάκι- Ποιος διαβάζει βιβλία;;;

Αυτός ο διάλογος είναι πέρα για πέρα αληθινός -σχεδόν αυτολεξεί- και μάλιστα διαδραματίστηκε πριν 2-3 μέρες μεταξύ εμού και ενός παιδιού Α’ γυμνασίου.

Σοκαρίστηκα! Την περίμενα αυτή την απάντηση για να είμαι ειλικρινής, αλλά είναι διαφορετικό να το ακούς από το ίδιο το παιδί. Να βλέπεις αρχικά την έκπληξη στο πρόσωπό του και μετά το χαμόγελο του, αφού φαντάζεται ότι του κάνεις πλάκα φυσικά. Οπότε εδώ τι λες; Πέρασαν διάφορες σκέψεις από το μυαλό μου. Δεν είναι δυνατόν. Εμείς στην ηλικία του διαβάζαμε κανένα βιβλίο που και που (ακούγομαι ήδη σαν τους γονείς μου). Γιατί να μην του αρέσει; Ποιος φταίει που δεν του αρέσει; Ναι φυσικά! Αυτό είναι το βασικό ερώτημα.

Ποιος φταίει;

Άφησα αυτές τις σκέψεις όμως για λίγο στην άκρη γιατί δεν είναι κάτι που μπορεί να μου απαντήσει ένα παιδί και η συζήτηση μας συνεχίστηκε.

-Γιατί το λες αυτό;
-Γιατί κανείς δε διαβάζει. Δεν είναι ωραίο.
-Τι δεν σου αρέσει;
-Εεε.. Δε ξέρω.. Δε μ’ αρέσει. Είναι βαρετό.
-Δε σ’ αρέσουν οι ιστορίες που διαβάζεις δηλαδή ή βαριέσαι να τις διαβάσεις;
-Γιατί να μη δω μια ταινία καλύτερα;

Και κάπως έτσι μιλήσαμε για λίγο ακόμη. Είδα την οπτική του γωνία και για να είμαι ειλικρινής δε μου άρεσε καθόλου, αλλά τον καταλάβαινα.

Σίγουρα λοιπόν το κάθε χόμπι είναι προσωπική υπόθεση. Όμως εδώ είχα μπροστά μου ένα παιδί που έμπαινε στην εφηβεία, και όπως με διαβεβαίωσε στη συνέχεια, δεν είχε διαβάσει πότε του εξωσχολικό βιβλίο εκτός από μία φορά που τον ανάγκασαν για κάποια εργασία. Αυτό που μου περιέγραφε δεν έχει να κάνει με τα χόμπι του καθενός. Έχει να κάνει με τη νοοτροπία. Οπότε να το πάλι το βασικό ερώτημα.

Ποιος φταίει;

Ρώτησα ύστερα εάν διαβάζουν στην οικογένεια του και μου απάντησε πως κάποιοι ναι. Τίποτα ασυνήθιστο δηλαδή, όπως τα περιμένεις. Οπότε κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αυτό το παιδί και η οικογένεια του αποτελούν μια μέση -αν και δεν μου αρέσει ο όρος- οικογένεια. Κάπως έτσι είναι φαντάζομαι οι περισσότερες οικογένειες στη χώρα μας.

Που θέλω να καταλήξω μ’ όλα αυτά; Θα το πω απλά.

Οι ευθύνες των ενηλίκων απέναντι στα παιδιά είναι τεράστιες! Είτε είσαι γονιός, είτε είσαι δάσκαλος, είτε έρχεσαι απλά σε επαφή με παιδιά. Είτε ακόμα και εάν είσαι ένας απλός πολίτης που τον ενδιαφέρει το μέλλον αυτής της χώρας. Έχεις ευθύνες.

Τα παιδιά πρέπει από μικρά να αγαπήσουν το διάβασμα και αυτός που θα τους το μάθει είσαι εσύ! Με το παράδειγμά σου όταν θα σε δει να διαβάζεις, με το να διαβάζετε μαζί παραμύθια και ιστοριούλες από όταν είναι ακόμα μικρό, με το να πηγαίνετε μαζί και να ψάχνετε το κατάλληλο βιβλίο, με το να αγοράζεις που και που για δώρα βιβλία αντί για κάτι άλλο και με πολλούς άλλους τρόπους. Δεν μπορείς να απαιτείς από τα παιδιά να συμμετέχουν σε τόσες εξωσχολικές δραστηριότητες και να μη σε ενδιαφέρει καθόλου το κομμάτι του πνεύματος και του σωστού τρόπου σκέψης, ο οποίος έρχεται (και) μέσω του διαβάσματος κάποιου επιπλέον βιβλίου από ότι τους δίνει το σχολείο. Είναι παράλογο ένα παιδί να γυμνάζει το σώμα του π.χ. με το ποδόσφαιρο ή το χορό και όχι το νου του.

Δεν αναρωτιέμαι πλέον γιατί δε διαβάζουν τα παιδιά εξωσχολικά/λογοτεχνικά βιβλία. Αναρωτιέμαι ποιος φταίει που εμείς οι ενήλικες έχουμε αυτό τον τρόπο σκέψης και την άποψη ότι τα βιβλία είναι κάτι βαρετό και όποιος διαβάζει χάνει το χρόνο του. Μήπως ευθύνονται οι γονείς μας και οι δάσκαλοι μας; ‘Η μήπως εκείνοι δεν ήξεραν να μας τα πουν γιατί κανείς δεν τους τα έμαθε; Και εάν είναι έτσι, εμείς που τα ξέρουμε τώρα πια, κάνουμε το σωστό;

Προβληματίζομαι πολύ για το εάν θα αλλάξει κάτι τελικά. Και μη βιαστείτε να μου απαντήσετε «Καλά και εμείς τι πάθαμε που δεν διαβάσαμε» γιατί θα σας στεναχωρήσω απαντώντας ότι η ιστορία έχει ήδη δείξει…