Songstory challenge

Συμμετοχή: Αναστασία Τσουκαλά

Τραγούδι-Έμπνευση: Σχιζοφρένεια

Ερμηνευτής: Άννα Βίσση

Στίχοι: Αντώνης Παππάς

Μουσική: Νίκος Τερζής

 

Μερικά αληθινά λόγια

Αγαπημένε μου Ντιέγκο,

Αφήνω σε αυτές τις γραμμές κάποιες σκέψεις μου που δεν ζωγραφίζονται, που για πρώτη φορά μονάχα οι λέξεις μπορούν να αγκαλιάσουν τα συναισθήματά μου.

Σε έβλεπα να ζωγραφίζεις και ζήλευα. Ζήλευα την τύχη που είχες να βλέπουν τα έργα σου κι εγώ να αγωνιώ αν θα μπορέσω να συγκεντρώσω τα χρήματα για να σπουδάσω ζωγραφική. Τα έργα μου καταδικασμένα να κοσμούν σελίδες ιατρικών βιβλίων. Και έπειτα έγινα η γυναίκα του Ριβέρα. Στέκονταν μπροστά στα έργα μου και διαβάζοντας την υπογραφή μου έλεγαν η γυναίκα του Ριβέρα. Κι εγώ δεν ήξερα ποιον θαύμαζα ποιο πολύ, εμένα ή τον δεύτερο μου εαυτό που ανήκε στον Ντιέγκο. Κι αυτό που σκέφτομαι κάθε λεπτό είναι πως ο μόνος λόγος που συνεχίζω να ζω είσαι εσύ και η ματαιοδοξία μου, που με κάνει να πιστεύω ότι μπορεί να σου λείψω.

Και τώρα σου γράφω αυτό το γράμμα ως απόδειξη της τρέλας μου για εσένα. Αντικρίζοντάς σε πρώτη φορά, κι μολονότι είχα επίγνωση της ασχήμιας σου, παρασυρόμουν από ένα πάθος που άλλοτε δεν είχα. Μια επιθυμία να σε κερδίσω· να αποκτήσω αυτόν τον ζωγράφο που η φήμη του στις  γυναίκες τον έκανα διασημότερο. Ήθελα να χωρίσεις την Γουαδελούπε και να με παντρευτείς. Από την πρώτη στιγμή που σε είδα να ζωγραφίζεις μονολόγησα, κάποια μέρα θα σε παντρευτώ.

Κι αφότου σε παντρεύτηκα η ζωή μου άλλαξε. Είναι σχεδόν τρομακτική η αίσθηση της εναλλαγής συναισθημάτων. Σε αγαπούσα, σε ζήλευα, σε μισούσα, σε αγαπούσα ξανά, ήθελα να γεμίσω τις στιγμές μου με όσο έρωτα μου πρόσφερες και τις υπόλοιπες όταν χαριζόσουν σε άλλες αγκαλιές επιζητούσα την ζεστασιά σε φίλους και φίλες. Οι στιγμές έντασης μεταξύ μας δεν ήταν λίγες. Κάποιες από αυτές κατηγορούσες την συμπεριφορά μου, πίστευες ότι η στάση μου χαρακτηριζόταν ακραία, έπρεπε να δείξω υπομονή και κατανόηση. Και τώρα που τα χρόνια έχουν περάσει και κοιτάζοντας του πίνακες που ζωγράφισα, αισθάνομαι μεγαλύτερο πόνο. Πώς κατάφερα να συντηρήσω τον πόνο παρέα με τόσα χρώματα στο καμβά; Άψυχες μορφές, ζωντανές μνήμες, ανεξίτηλος πόνος. Μερικές μικρές μαχαιριές στην ψυχή. Πολλές φορές σκέφτηκα να φύγω, να γλιτώσω. Άλλα προστάζει η λογική και άλλα η καρδιά. Στην αρχή επικράτησε η λογική. Έφυγα. Ζήτησα τον έρωτα άλλου και δεν θύμωνες στις γυναικείες αγκαλιές, παρά στις αντρικές. Μα, εγώ θύμωνα με την συμπεριφορά σου, για τον εγωισμό σου, για την παράνοια στην οποία με οδηγούσες καθημερινά.

Αυτό το γράμμα γράφεται κοιτάζοντάς με στον καθρέφτη. Χαμογελάω και δεν με αναγνωρίζω. Κι ξάφνου αισθάνομαι το πρόσωπό μου να δροσίζεται από τα δάκρυα που τρέχουν αραδιάζοντας στο γραφείο φωτογραφίες των εραστών μου. Κι η ιστορία εδώ τελειώνει. Κι αυτό το τέλος κρατάει περίπου τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες. Τόσο κράτησε η φυγή μας. Έπρεπε να χτίσουμε μια γέφυρα να μας ενώνει. Με ήθελες κοντά σου, δεν ζούσα μακριά σου. Πάντοτε όμως κάτι θα συνέβαινε για να με ταράξει, να με πετάξει πάλι στα βαθιά νερά της τρέλας μου για σένα. Ισορροπία έφεραν δυο χωριστά σπίτια κι ένας διάδρομος να τα ενώνει.

Δεν με νοιάζει τι σκέφτεται ή τι λέει ο κόσμος για μένα. Το πιο σημαντικό για μένα είναι ότι γεννήθηκα ζωγράφος, γεννήθηκα άτυχη, μα κυρίως όμως γεννήθηκα για να μην χαριστώ σε κανέναν. Κι όμως μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα, εγώ ήμουν ευτυχισμένη με έναν δικό μου τρόπο. Εντούτοις δεν καταλάβατε αυτό που είμαι. Είμαι η αγάπη, είμαι η ουσία, είμαι ηλίθια, είμαι επίμονη. Κι μετά απ’ όλα αυτά καταλήγω πάντα σε αυτό το ερώτημα, Εγώ είμαι;

Και πάντα η ίδια απάντηση, Απλά είμαι…

Η δικiά σου,

Φρίντα

 

Αν σου άρεσε η ιστορία, ψήφισέ την εδώ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here