Άρωμα…αγάπης – Δέσποινα Καλπακίδου

0
353

Songstory challenge

Συμμετοχή: Δέσποινα Καλπακίδου

Τραγούδι-Έμπνευση: Τώρα μου μιλάει

Ερμηνευτής: Στέλλα Γεωργιάδου

Στίχοι: Ανδρέας Μπονάτσος

Μουσική: Ανδρέας Μπονάτσος

 

Άρωμα…αγάπης

-Το άρωμά της, ρε! Είναι εδώ;

-Ποια ρε Φίλιππε; Αυτή με το κολάν; Είναι ώρα εδώ. Τώρα την πρόσεξες; Άσε που κι εκείνη στο βάθος δεν έχει σταματήσει να κοιτά προς τα εδώ!

-Ποιο κολάν; Ποιο βάθος; Τη Λυδία ψάχνω! Την βλέπεις;

-Λυδία; Λυδία; Θύμισέ μου… Το κορίτσι από το καφέ που σταματάμε κάθε πρωί; Άντε ρε, έτσι την λένε;

-Βρε Γρηγόρη, συγκεντρώσου! Τη ΔΙΚΗ μου Λυδία!

-Α καλά! Ό,τι να ‘ναι…

-Είναι εδώ σου λέω! Την μυρίζω, την αισθάνομαι!

-Κι ο ψυχίατρος στο διπλανό τραπέζι…

Ο Φίλιππος ανάβει τσιγάρο, σκυθρωπιάζει και στο μυαλό του έρχεται μόνο η Λυδία. Τι κι αν έχουν περάσει μόνο τέσσερις μήνες που είναι χωριστά. Η οσφρητική μνήμη είναι πιο δυνατή! Αναπηδούν όλες οι αναμνήσεις και χείμαρρος συναισθημάτων…

-Είμαι ηλίθιος! Είχα έναν «θησαυρό» και τον έχασα!

-Καλά ρε, έπαιξες μόνος σου στοίχημα; Δεν είπαμε πως είμαστε αχτύπητο δίδυμο; Μη μου πεις πως έχασες πολλά;

-Έχασα, έχασα την ελπίδα για ΖΩΗ!

-Ρε Φίλιππε, μη σκας! Έχει αγώνα την Κυριακή! Θα τα πάρουμε πίσω..

-Πίσω θέλω μόνο τη Λυδία… Τα υπόλοιπα χάρισμά σου…

-Εεεεε…. «κόλλημα» με τη Λυδία… λες και χάθηκαν οι γκόμενες! Και με ποια…; Με αυτήν που ήθελε να σε «τυλίξει»; Που ένιωθες πως σε έπνιγε; Μούτρα και γκρίνια όλη μέρα! Τα ξέχασες;

-Αχ! Πόσα λάθη έκανα; Πόσο την πλήγωσα; Πόσο αδιαφορούσα; Κι όλα αυτά γιατί; Ίσως επειδή τρόμαξα…

-Λογικό! Ένα σου «όχι» και το δάκρυ έτοιμο. Άσε που έπρεπε να της δίνεις και αναφορά, της πριγκίπισσας! Πού είσαι, τι κάνεις και με ποιον..

-Είμαι μόνος, μόνος και πονώ μακριά της…

Κι ο Φίλιππος σε αυτό το σημείο χάνεται, επιλέγει τον προσωπικό εσωτερικό του απολογισμό.

“Πόσο όμορφη ήταν η γνωριμία μας και πόσο φωτιζόταν το πρόσωπό της από το σμαραγδί φόρεμα! Κι εκείνο το βλέμμα, εκείνο το χαμόγελο, εκείνο το άγγιγμα; Πόσο ζεστά, πόσο ανθρώπινα από την πρώτη κιόλας στιγμή; Όσο την μάθαινα τόσο με κέρδιζε και με τον χαρακτήρα της… Δεν πέρασε μέρα που δεν μου έλεγε “καλημέρα”, “να προσέχεις”, “θέλω να σε δω” ακόμη κι αν δεν λάμβανε πάντα απάντηση. Βέβαια! Ήμουν πολύ απορροφημένος στην καθημερινότητά μου που πολλές φορές το λησμονούσα… Και τώρα ΑΥΤΟ είναι που μου λείπει! Το ενδιαφέρον, η έγνοια, οι μικρές της πράξεις που πλέον θα γέμιζαν την ανιαρή μου μέρα! Ακόμη και το παραπονιάρικο προσωπάκι της μου λείπει! Ναι, αυτό το σκυθρωπό κάθε φορά που χρησιμοποιούσα φθηνές δικαιολογίες για να την πείσω πως έτσι είμαι, ότι απλά δεν το σκέφθηκα.

Και να ‘ταν μόνο αυτό; Πόσο σκληρά της συμπεριφέρθηκα και δεν το άξιζε! Πάντα ήταν εκεί για μένα, να με ακούσει, να με φροντίσει, να με αγκαλιάσει κι εγώ της το ανταπέδιδα με νεύρα, αδιαφορία και εγωισμό… Έως και την κλήση τερμάτιζα, από το σπίτι της έφευγα απλά για μην με ενοχλεί. Για συγγνώμη ουδείς λόγος. Πάντα είχα ΕΓΩ δίκιο ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα! Πώς μπορούμε να πληγώνουμε με αυτήν τη συμπεριφορά μας ανθρώπους που μας νοιάζονται, που μας στηρίζουν και που είναι πάντα εκεί για εμάς; Γιατί τότε ήμουν αλλού, να περνάω καλά, να βγαίνω τις βόλτες μου, να πίνω τα ποτά μου με τα φιλαράκια εε και να ‘χω κάπου να αράξω το βράδυ… Και τώρα τι μου έμεινε;”

Μάγκα, μας έφτιαξα για το βράδυ! Βλέπεις εκείνο το ξανθό απέναντι; Θα φέρει και την κολλητή της.. Καλά θα περάσουμε!

-Γρηγόρη, εγώ καλά περνούσα… Τώρα πλέον τίποτα δεν με ευχαριστεί… Το ‘χουμε δει το έργο: επιφανειακοί άνθρωποι, χωρίς αισθήματα, μόνο λούσα, καλοπέραση κι άσκοπες συζητήσεις. Πού είναι το πραγματικό αλτρουιστικό ενδιαφέρον, πού είναι η συναίσθηση, μα πού είναι η Λυδία μου;

-Καλά εκεί στο παράθυρο είναι, δεν την βλέπεις;

Η καρδιά του σκίρτησε σαν την πρώτη φορά! Ήθελε να την πλησιάσει μα φοβόταν! Φοβόταν άραγε την αντίδρασή της ή τον ίδιο του τον εαυτό; Θα άντεχε να την αντικρύσει κατάματα;

-Κάτσε κάτω ρε Φίλιππε! Τι πας να κάνεις;

Με σταθερό αλλά αργό βήμα κινείται προς τη Λυδία… Όσο την πλησιάζει, τόσο πιο πολύ φοβάται… φοβάται αυτόν και τον «ανίκητο» εγωισμό του… Αλλά δεν σταματά… Την θέλει πίσω και θα την διεκδικήσει ξανά… Ξέρει πως έφταιξε… Μετανόησε και θέλει να της το φανερώσει… Αποφασίζει να είναι ειλικρινής και παίρνει το ρίσκο να της μιλήσει…

Η Λυδία απολαμβάνει αμέριμνη τον καφέ με τη φίλη της μην έχοντας εντοπίσει στο οπτικό της πεδίο τον Φίλιππο.

-Φίλιππε….

-Λυδία μου… Πως είσαι; Πως περνάς; Είσαι καλά;

-Μια χαρά…

-Θέλω να σου διεκδικήσω δυο λεπτά και μη μου τα αρνηθείς, σε παρακαλώ…

-Μα…τι έχουμε να πούμε;

-Εσύ ΤΙΠΟΤΑ… Εγώ, όμως, ΠΟΛΛΑ…

Σιωπή και αμηχανία.

-Δεν είναι ο κατάλληλος χώρος και χρόνος.

-Εσύ ήσουν αυτή που έλεγες πως ΕΜΕΙΣ δημιουργούμε τις καταστάσεις και τώρα έφτασε η δική μου ώρα να φτιάξω τη δική μας! Δε με νοιάζει ο τόπος ούτε τα πρόσωπα που μας περιβάλλουν γιατί όσα θέλω να σου πω με κάνουν να παραβλέπω κάθε «εμπόδιο».

-Αν και δεν θα αλλάξει κάτι, δεν μπορώ να σου στερήσω το δικαίωμα της έκφρασης.

-Άλλαξα Λυδία μου και αυτό το οφείλω σε εσένα… ΝΑΙ, το παραδέχομαι… συμπεριφέρθηκα με ανωριμότητα και επιπολαιότητα… κατάφερνα συνεχώς να σβήνω το χαμόγελο από τα χείλη σου, να σε στενοχωρώ και να σε πληγώνω! Δεν ήξερα ο ανόητος σε τι σφάλματα υπέκυπτα και τις συνέπειές τους! Μα εσύ συνέχισες να με ανέχεσαι, να κάνεις υπομονή, να δείχνεις κατανόηση, να με αγκαλιάζεις, να προσπαθείς να με βελτιώσεις όχι για σένα, όπως πίστευα ο ανίδεος και αντιδρούσα, αλλά γιατί αυτή μου η απαθής στάση θα σε απομάκρυνε εντέλει.. Και αυτό δεν το ήθελες! ΄Ήθελες να είμαστε μαζί, ήθελες να είμαι κομμάτι της καθημερινότητάς σου, ήθελες απλά να υπάρχουν οι ΔΙΚΕΣ μας στιγμές! Αλλά εγώ σου τις μαύριζα… Μάταια προσπαθούσες να με συνεφέρεις, ήμουν σε άλλον κόσμο, στον δικό μου! Και οι μέρες κυλούσαν, τα συναισθήματα δεν ενθαρρύνονταν, η απόσταση μεταξύ μας μεγάλωνε και έφταιγα εγώ και μόνο! Σε ανάγκασα να με αφήσεις! Ούτε γι’ αυτό δεν ήμουν ικανός, να σου εξηγήσω πως δεν ήμουν σε φάση για δέσμευση, έστω και στην απλή της μορφή… Όμως, Λυδία μου, αν μου έδινες την ευκαιρία να σου δείξω πόσο πολύ σε έχω ανάγκη, πόσο πολύ σε αποζητάω στον ύπνο μου, πόσο μου λείπουν τα φιλιά σου, τα χάδια σου, οι καλημέρες σου, πόσο μου λείπεις ΕΣΥ! Και ναι, δεν φοβάμαι πλέον να αναγνωρίσω τα συναισθήματά μου για σένα ούτε θα αποφύγω να σου πω πόσο ερωτευμένος νιώθω μαζί σου! Εσύ είσαι το ΔΙΚΟ ΜΟΥ κομμάτι, το άλλο μου μισό, το δικό μου αστέρι που κάνει τη ζωή μου να λάμπει! Σου ζητώ εκ βαθέως συγγνώμη, συγγνώμη για τις λύπες που σου προξένησα, συγγνώμη για τα απλά πράγματα που σου στέρησα, συγγνώμη για τον «Φίλιππο» που ερωτεύτηκες και έπαψε να υπάρχει!

-Πάκι μου

-Δεν είμαι ο Φιλιππάκης πια! Πάει το «Πάκης», τελείωσε, όπως κι ο παλιός μου εαυτός!

-Πάκι μου, δεν διερωτήθηκες ποτέ τι σημαίνει «Πάκι». Θεώρησες δεδομένο πως προέρχεται από το όνομά σου όπως δεδομένη είχες κι εμένα…Στα δικά μου όμως μάτια ήσουν το «Πάκι μου» δηλαδή το «Αγαπάκι μου»!

-Λυδία μου, ήμουν;

-Ναι, Φίλιππέ μου. Ήσουν… είσαι και θα είσαι το Αγαπάκι μου!

-Πες μου πως με συγχωρείς… πως μου δίνεις την ευκαιρία να σου αποδείξω και έμπρακτα την αλλαγή μου, την αφοσίωσή μου! Για μένα, είσαι η μια και μοναδική! Χρειάστηκε χρόνος για να το καταλάβω, αλλά ΤΩΡΑ Σ’ ΑΓΑΠΑΩ…

Η Λυδία βουρκωμένη τον πλησιάζει, τον αγκαλιάζει και του ψιθυρίζει στ’ αυτί…

 

Αν σου άρεσε η ιστορία, ψήφισέ την εδώ.