Songstory challenge

Συμμετοχή: Μιχάλης Ναυπλιώτης

Τραγούδι-Έμπνευση: Θέλω άπονη καρδιά (Καρδιολόγος)

Ερμηνευτής: Έφη Θώδη (Πρώτη εκτέλεση Βούλα Πάλλα)

Στίχοι: Παρασκευή Πρωτόπαπα

Μουσική: Νάκης Πετρίδης

 

Καρδιολόγος

Για την Αλεξάνδρα, είχε μείνει μία τελευταία εκκρεμότητα: να βρει τον Καρδιολόγο. Έπρεπε να ταξιδέψει στο νότιο ημισφαίριο για αυτόν το σκοπό, την ορεινή περιοχή του Άρη. Το καταπονημένο έδαφος από τις προσκρούσεις μετεώρων, ήταν ιδανικό για να δημιουργηθούν εκεί μικρές κρυμμένες πολιτείες. Βλέπετε, το 90% του πληθυσμού του πλανήτη ζει στις Βόρειες Πεδιάδες, τον πρώην πυθμένα του Αρχαίου Ωκεανού. Όσοι όμως έχουν προβλήματα με το νόμο, θα τους βρείτε πολύ νοτιότερα, στην Κοιλάδα του Μάρινερ, το μεγαλύτερο δίκτυο φαραγγιών του Ηλιακού Συστήματος.

Καθόλου εύκολο εγχείρημα… Αν ήταν τόσο απλό να συναντήσεις τους κατοίκους του Μάνινερ, θα τους είχε ήδη ξετρυπώσει η διαπλανητική χωροφυλακή, οι Σχιστομάτηδες της Ευρώπης. Η Αλεξάνδρα το ήξερε αυτό καλά. Εξάλλου είχε και η ίδια κυνηγηθεί από τους Σχιστομάτηδες, τους πρώην κατοίκους της Κορέας που, μετά την Μέρα-Μηδέν, μετακόμισαν στην Ευρώπη, τον τέταρτο μεγαλύτερο φυσικό δορυφόρο του Δία.

Η μόνη πληροφορία που είχε για τον Καρδιολόγο, ήταν συγκεντρωμένη σε ένα μικρό κομμάτι χαρτί, κάτι σαν διαφημιστικό φυλλάδιο, χωρίς όμως διευθύνσεις και αλγορίθμους επικοινωνίας. Ήταν ένα σύντομο κείμενο, κάτι σαν μελαγχολικό λαϊκό τραγουδάκι.

Ψάχνεις κάποιο καρδιολόγο

να σου αλλάξει την καρδιά

για να πάψει να πονά;

Εμπιστευθείτε τη μεταμόσχευση

στα χρυσά χέρια του Καρδιολόγου

Για να γαληνέψει η καρδιά σας…

Στη χαρά να μη γελάει

και στη λύπη μην πονάει.

Προφανώς το μήνυμα ήταν αλληγορικό. Όλοι γνωρίζουν, εδώ και δύο αιώνες, πως για να εξαλείψεις τα συναισθήματα της χαράς και της λύπης, δεν χρειάζεσαι μεταμόσχευση καρδιάς αλλά εγχείρηση εγκεφάλου. Όμως, τέτοιες μη-εγκεκριμένες επεμβάσεις τιμωρούνται παραδειγματικά, ενώ με τις παράνομες μεταμοσχεύσεις οργάνων δεν ασχολείται πρακτικά κανείς, δεν απειλούν της ασφάλεια. Ο Καρδιολόγος ήθελε απλά να θολώσει τα νερά όπως κάνει κάθε γλοιώδης απατεωνίσκος που σέβεται τον εαυτό του.

Αντί για μεταμόσχευση καρδιάς λοιπόν, θα πρέπει να αφαιρεθεί το κομμάτι του έσω κροταφικού λοβού που είναι υπεύθυνο γι’ αυτή την λειτουργία και να συμπληρωθεί ο κενός χώρος με εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Και πάλι όμως, δεν μιλάμε για μόνιμη συναισθηματική παράλυση. Όταν επεμβαίνουμε σ’ έναν εγκέφαλο για να αφαιρέσουμε μη επιθυμητές λειτουργίες, παρατηρούμε ότι σε δεύτερο χρόνο λαμβάνει χώρα μία διαδικασία επαναπρογραμματισμού των νευρώνων. Ο οργανισμός προσπαθεί να αναπληρώσει την απώλεια ανακατανέμοντας εργασίες στα υπολειπόμενα εγκεφαλικά κύτταρα. Η πλαστικότητα του εγκεφάλου είναι εκπληκτική: αχρηστεύεις μια δομή και, παρ’ όλα αυτά, η λειτουργία της μπορεί να συνεχιστεί σε άλλες περιοχές.

Ο Καρδιολόγος πάντως δίνει εγγύηση καλής λειτουργίας για ένα αρειανό εξάμηνο, το αναφέρει ξεκάθαρα στο πίσω μέρος του φυλλαδίου. Χρόνος υπερ-αρκετός για την Αλεξάνδρα. Το Space Survivor ξεκινά σε λίγες ημέρες και ολοκληρώνεται σε δέκα εβδομαδιαία επεισόδια.

Για να συναντήσεις κάποιον κάτοικο της Κοιλάδας του Μάρινερ υπάρχει μια χαζή αλλά αποτελεσματική ιεροτελεστία. Πρέπει να διανυκτερεύσεις στο «Εξόγκωμα της Θαρσίδος», την ψηλότερη κορυφή του ηφαιστειογενούς υψιπέδου που βρίσκεται σε αρειογραφικό μήκος 265° Α. Ίσως χρειαστεί να περάσουν και δύο μερόνυχτα, μέχρι να σε εντοπίσει η ρομποτική κάψουλα. Αφού βεβαιωθεί πως είσαι απολύτως μόνος, θα σε αερομεταφέρει στον Καθηγητή. Για να μη χάσεις το κεφάλι σου, θα πρέπει να του δώσεις μια πειστική εξήγηση για ποιον λόγο βρίσκεσαι εκεί, ποιον αναζητάς και για ποιο σκοπό. Α! και να έχεις γεμάτο ψηφιακό πορτοφόλι. Η Αλεξάνδρα είναι βέβαιη πως «η δουλειά θα γίνει», εξάλλου έχει ήδη κάνει πολύ δυσκολότερες προεργασίες για να είναι έτοιμη για την πρεμιέρα.

Έχει μετατραπεί σε Σάιμποργκ. Διαθέτει συνθετικά άκρα μυοηλεκτρικής τεχνολογίας, βιονικά μάτια επαυξημένης πραγματικότητας, ρομποτικό εξωσκελετό αναρρίχησης, ενώ στο αίμα της ρέουν νανοσωματίδια αυτοΐασης. Πέρα από τις ατελείωτες ώρες εξαντλητικής προπόνησης σε διαφορετικά βαρυτικά πεδία και θερμοκρασίες, έχει περάσει με επιτυχία τα πιο ακραία τεστ του Κέντρου Φυγοκέντρισης και των Θαλάμων Συμπίεσης. Στο Space Survivor συμμετέχουν είκοσι παίκτες. Στο τέλος του παιχνιδιού υπάρχει νομοτελειακά ένας μεγάλος νικητής και δεκαεννέα νεκροί. Όσοι επιβιώσουν από την Ερυθρά Κηλίδα του Δία, τα υπερηφαίστεια της Ιούς, τον υπόγειο ωκεανό της Διώνης και τους θερμοπίδακες αζώτου του Τρίτωνα, συναντώνται στα πολυγωνικά οροπέδια της Μιράντα, στο «ασχημόπαπο» του Ηλιακού Συστήματος, για την τελική αναμέτρηση.

Για να προετοιμαστεί η Αλεξάνδρα για το μεγαλύτερο τηλεπαιχνίδι του Ηλιακού Συστήματος, έχει δαπανήσει το σύνολο της περιουσία της. Όμως, το έπαθλο αξίζει πολλά περισσότερα από τις αποταμιεύσεις μιας ζωής. Ο Αυτοκράτορας ικανοποιεί μία ευχή σε κάθε νικητή του Space Survivor. Μία, προφανώς, «υλοποιήσιμη» ευχή. Και η Αλεξάνδρα έχει μόνο μία επιθυμία τα τελευταία δύο χρόνια: να ξαναδεί την κόρη της. Να απελευθερωθεί από τις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Χάροντα.

Είχε μείνει μία τελευταία εκκρεμότητα: να βρει τον Καρδιολόγο. Για να βγεις ζωντανός από το παιχνίδι θα πρέπει να αποτελειώσεις όλους τους αντιπάλους σου. Στα ίσια ή πισώπλατα. Αποδεικνύοντας ότι είσαι καλύτερος ή πιο βρώμικος. Συμμαχώντας με άλλους παίκτες μέχρι να συγκρουστείς και με αυτούς, μέχρι να πετσοκόψεις και τον τελευταίο. Η Αλεξάνδρα, όμως, δεν έχει αφαιρέσει ποτέ ανθρώπινη ζωή. Είχε ρωτήσει τον εαυτό της αν θα το έκανε για την κόρη της και η απάντηση βγήκε αβίαστα καταφατική. Γνώριζε πως στο παιχνίδι, μια αστραπιαία δεύτερη σκέψη, ένας στιγμιαίος δισταγμός, ο παραμικρός οίκτος, θα της κόστιζε τη ζωή. Γνώριζε ακόμη πως δε θα αντέξει ψυχικά την παράνοια των δέκα εβδομάδων. Ήθελε απλά να κάνει ότι είναι να κάνει χωρίς θριάμβους και δράματα. Ήθελε να μην αισθάνεται τίποτα.

Μένει, λοιπόν, μία τελευταία εκκρεμότητα. Η Αλεξάνδρα έχει φτάσει πια στην Κεντρική Θαρσίδα, οδεύει παράλληλα στο φαράγγι βάθους επτά χιλιομέτρων. Μπροστά της διακρίνει την Βόρεια Ανύψωση με τις παγωμένες ροές λάβας από τα Κεραύνια ρήγματα. Σε λίγο φτάνει στο σημείο συνάντησης. Περπατά και μονολογεί: «Στη χαρά να μη γελάει και στη λύπη μη πονάει».

Αν σου άρεσε η ιστορία, ψήφισέ την εδώ.