Αποτυπώματα – Νικολέτα Κριαρά

0
420

Songstory challenge

Συμμετοχή: Νικολέτα Κριαρά

Τραγούδι-Έμπνευση: Αποτυπώματα

Ερμηνευτής: Πέτρος Ιακωβίδης

Στίχοι: Βίκυ Γεροθόδωρου

Μουσική: Πέτρος Ιακωβίδης

 

Αποτυπώματα

Ο αστυνόμος Α’ Κύρος Παπαθεοδώρου σήκωσε την κόκκινη κορδέλα για να μπει στο οροφοδιαμέρισμα του τρίτου ορόφου. Περνώντας την πόρτα αντίκρισε ένα πεδίο μάχης. Σπασμένα, ανακατεμένα και γεμάτα αίματα αντικείμενα πλημμύριζαν το χώρο. Το όλο σκηνικό έμοιαζε με ληστεία που απλά όλα πήγαν λάθος. Δεν ήταν η πρώτη φορά και σίγουρα δεν θα ήταν η τελευταία που ο αστυνόμος έβλεπε κάτι παρόμοιο. Υπό αυτές τις συνθήκες τουλάχιστον είχε μια ισχυρή υποψία πως τα αποτυπώματα του δράστη δεν θα αργούσαν να φανούν.

Μετά από τόσα χρόνια στο σώμα και μετά από τόσα μέρη στα οποία είχε βρεθεί για αυτοψία ακόμα δεν μπορούσε να συνηθίσει τη μυρωδιά του αίματος και πάντα του έφερνε ένα γερό σφίξιμο στο στομάχι. Προχώρησε πιο μέσα προσεκτικά, αποφεύγοντας διαφόρων ειδών αντικείμενα τα οποία θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν στοιχεία αργότερα. Περνώντας από το διάδρομο παρατήρησε ότι και στα άλλα δωμάτια επικρατούσε σκηνικό διάλυσης αλλά σε μικρότερη κλίμακα. Κάνοντας μερικά βήματα ακόμα, έφτασε στο υπνοδωμάτιο στο οποίο δεμένη, φιμωμένη και δολοφονημένη με δεκατέσσερις μαχαιριές, πάνω στο κρεβάτι, κείτονταν η μόλις είκοσι τριών ετών Μαρία Πετρίδη. Μόλις ο Κύρος αντίκρισε την κατακρεουργημένη κοπέλα ήταν σίγουρος ότι έπρεπε να κοιτάξει για κάτι διαφορετικό από αυτό στο οποίο τα στοιχεία και οι ενδείξεις οδηγούσαν.

Η πείρα του, του έλεγε ότι ένα τόσο βίαιο έγκλημα δεν θα μπορούσε να είναι μόνο μια αποτυχημένη απόπειρα ληστείας. Το θύμα εργαζόταν ως μοντέλο, έχοντας αρκετά καλές συνεργασίες στο χώρο της μόδας, οι οποίες της απέφεραν ένα παραπάνω από ικανοποιητικό εισόδημα και δίνοντας της πρόσβαση σε «prive» χώρους και εκδηλώσεις, όπου σίγουρα θα μπορούσε να συναντήσει άτομα που θα της δημιουργούσαν προβλήματα. Επίσης, αυτές οι δυνατότητες που της παρείχε ο χώρος εργασίας της, την είχαν φέρει στην αγκαλιά ενός από τους πιο δυναμικά ανερχόμενους μουσικούς παραγωγούς της γενιάς του, τον Ιάκωβο Σιδηρόπουλο.

Οι δυο τους, αν και δεν είχαν ούτε ένα χρόνο μαζί σαν ζευγάρι, φαίνονταν ευτυχισμένοι. Ο παραγωγός άλλωστε είχε κάνει την αποκάλυψη ότι ήδη κάνουν σχέδια για να ανέβουν τα σκαλιά της εκκλησίας, αφού όπως υποστήριζε στο πρόσωπο του εικοσιτριάχρονου μοντέλου είχε βρει το άλλο του μισό. Σίγουρα, σκέφτηκε ο αστυνόμος, τώρα θα είναι κάπου συντετριμμένος σκεπτόμενος ποια μοίρα είχε οδηγήσει εκεί την αγαπημένη του.  Αν και ο Κύρος δεν ήθελε να το κάνει, λόγω της άσχημης κατάστασης στην οποία σίγουρα θα βρισκόταν, το ένστικτο του τον οδηγούσε στο να ξεκινήσει την έρευνα από τον σύντροφο του μοντέλου.

Βγαίνοντας από την πόρτα της πολυκατοικίας της νεαρής κοπέλας ο Αστυνόμος ανέπνευσε βαθιά και με λαιμαργία, καθώς η μυρωδιά του αίματος είχε καταφέρει να τον ακολουθήσει σε όλη την κάθοδο από το οροφοδιαμέρισμα. Σκεπτόμενος τον Σιδηρόπουλο και αν θα μπορούσε πραγματικά να τον βοηθήσει μπήκε στο αυτοκίνητο του και έβγαλε το κινητό για να καλέσει τον υπαστυνόμο Β’ Νικόλαο Κυριακίδη. Αν και τον είχαν φορτώσει στον Κύρο σαν υπασπιστή, πράγμα που δεν του άρεσε καθόλου καθώς είχε συνηθίσει να δουλεύει μόνος, όφειλε να παραδεχτεί ότι ο νέος είχε πολλή θέληση, κοφτερό μυαλό και φοβερή οξυδέρκεια στο πότε πρέπει να είναι διακριτικός και σαν να μην υπάρχει απέναντι στον αστυνόμο.

Έλα αφεντικό, ακούστηκε η φωνή του Νίκου.

Τρέχεις ακόμα για την αυτοψία ή πάει αυτό;

Ανέλαβαν άλλοι τώρα μικρέ, πάρε τα μπογαλάκια σου και έλα να με βρεις στο σπίτι αυτού του τύπου που έβγαινε με την κοπελίτσα. Ξέρεις που είναι;, του αποκρίθηκε ο αστυνόμος.

Φυσικά αφεντικό, απάντησε και πήρε το δρόμο για να τον συναντήσει.

Φτάνοντας ο Κύρος στην πολυκατοικία που κατοικούσε ο σύντροφος του μοντέλου, ο Νίκος τον περίμενε ήδη από κάτω με το σημειωματάριο ανοικτό και το στυλό στο χέρι.

Βλέπω άρχισες την καταγραφή, χαμογέλασε ο αστυνόμος.

Ποτέ δεν περίμενα ότι βγαίνοντας από τη σχολή της αστυνομίας θα καταντήσω δημοσιογραφίσκος, γέλασε ο υπασπιστής και πέρασαν και οι δύο την καγκελόπορτα της εισόδου του κτηρίου.

Χτύπησαν το κουδούνι του Ιάκωβου Σιδηρόπουλου το οποίο έδινε και τη διευκρίνιση ότι ο μουσικοπαραγωγός κατοικούσε στο ρετιρέ του έκτου ορόφου. Περίμεναν αρκετά αλλά καμία απάντηση δεν ακούστηκε από το θυροτηλέφωνο. Επέμειναν λιγάκι ακόμα, όμως η κατάληξη ήταν η ίδια. Έφυγαν αποφασισμένοι να ξαναγυρίσουν αργότερα αφού είχαν κάνει μια μικρή έρευνα στο που, πότε και πως είχε βρεθεί τελευταία το νεαρό μοντέλο.

Από το μπαλκόνι του έκτου ορόφου δύο δακρυσμένα μάτια τους παρακολουθούσαν να απομακρύνονται.

Να πάρει η ευχή.. Αυτό ήταν;, αναρωτήθηκε ο Σιδηρόπουλος που με το μπουκάλι στο χέρι, τα κατακόκκινα μάτια αλλά και τα σκισμένα και ματωμένα ρούχα, δεν θύμιζε σε τίποτα τον ευθυτενή, προσεγμένο, περιποιημένο και στιλάτο αστέρα της showbiz που πια όλη η χώρα γνώριζε.

Ο αστυνόμος με το βοηθό του έμαθαν από μία φίλη της Μαρίας ότι το προηγούμενο βράδυ ήταν σε γνωστό club της Παραλιακής μαζί με τον σύντροφο της. Από την ίδια, πληροφορήθηκαν ότι την είχε δει λιγάκι απόμακρη και απορροφημένη στις σκέψεις της. Δυστυχώς από τα μέλη του προσωπικού του νυχτερινού μαγαζιού που μίλησαν, δεν κατάφεραν να μάθουν κάτι παραπάνω εκτός από την ώρα που έφυγαν από το μαγαζί, η οποία προσδιορίστηκε στις δύο τα ξημερώματα. Το ένστικτο του τον οδήγησε στο να επικοινωνήσει με την αδερφή του θύματος, Μαρίνα Πετρίδη, η οποία είχε εντοπίσει και το θύμα στο διαμέρισμα της νωρίτερα την ίδια μέρα. Στη συνομιλία που είχε μαζί της, ο Κύρος διαπίστωσε ότι τα πράγματα δεν ήταν τόσο ρόδινα όσο ο σύντροφος της Μαρίας παρουσίαζε στα μέσα.

Μικρέ πάρε για ένταλμα και φύγαμε πάλι για το σπίτι του Σιδηρόπουλου, είπε αποφασιστικά ο αστυνόμος και έβγαλε το κλειδί του αυτοκινήτου από την τσέπη.

Με τον κλειδαρά να περιμένει στην είσοδο της εξαώροφης πολυκατοικίας ο Κύρος με το Νίκο μπήκαν εύκολα στο διαμέρισμα του παραγωγού. Από το μπάνιο ερχόταν μία μουσική όπου οι δύο αστυνομικοί, γρήγορα αλλά όχι βιαστικά, άρχισαν να κατευθύνονται. Φτάνοντας, αντίκρισαν το αποτρόπαιο θέαμα. Ο Ιάκωβος Σιδηρόπουλος ήταν νεκρός στη μπανιέρα, έχοντας κόψει τις φλέβες του με ένα μαχαίρι κουζίνας. Δεν πέρασαν αρκετές στιγμές και ο Κύρος ήταν βέβαιος ότι αυτό ήταν το  ίδιο μαχαίρι που είχε κόψει το νήμα της ζωής και της νεαρής κοπέλας. Το τραγούδι που έπαιζε σε επανάληψη ήταν από τις μεγάλες επιτυχίες του παρόντος, στο οποίο όπως γνώριζε ο αστυνόμος ο αυτόχειρας είχε πάρει μέρος στη δημιουργία του. Πόσο ταιριαστό σκέφτηκε ο Νίκος μόλις θυμήθηκε τα σχοινιά, τις ταινίες και τα αντικείμενα που είχαν σταλεί στα εργαστήρια της αστυνομίας από το σπίτι του θύματος. Ο Κύρος φόρεσε τα γάντια και έσκυψε να σηκώσει ένα κομμάτι χαρτί δίπλα από το χέρι του αυτόχειρα που κρέμονταν έξω από τη μπανιέρα.

«ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΔΥΟ ΦΙΛΟΙ.»

Ο αστυνόμος συμπέρανε ότι η υπόθεση έκλεισε και με μια θλίψη στο βλέμμα σκέφτηκε ότι ο Ιάκωβος αντί να φέρει το αστέρι στην νεαρή Μαρία όπως έλεγε στο τραγούδι, δεν άντεξε την απόρριψη και έστειλε δύο ψυχές στα αστέρια.

Ο αστυνόμος Α’ Κύρος Παπαθεοδώρου έχοντας λύσει την υπόθεση της δολοφονίας του μοντέλου, Μαρίας Πετρίδη, άφησε τον υπαστυνόμο Β’ Νικόλαο Κυριακίδη να φέρει σε πέρας τα διαδικαστικά και βγήκε βιαστικά και κάπως φορτωμένος από το διαμέρισμα του μουσικού παραγωγού, δολοφόνου αλλά και αυτόχειρα. Η μυρωδιά του αίματος είναι σίγουρα κάτι που δεν θα συνηθίσει ποτέ.

Αν σου άρεσε η ιστορία, ψήφισέ την εδώ.